လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က စပ်ခဲ့တဲ့ ကဗျာလေး။ သန်းခေါင်ယံ အချိန်တစ်ယောက်တည်း ဘယ်သူမှမသိတဲ့ ခံစားချက်တွေ၊စိတ်ဖိစီးမှုအကြောင်း Journaling ရေးနေရင်းနဲ့ပဲ စပ်မိတာ။
စပ်ပြီးအင်မတန်ကိုသဘောကျလွန်းလို့ တော်တော်နဲ့တောင်အိပ်မပျော်ဖတ်ပြီးကြည့်နူးပျော်ရွှင်နေတာ။ အထီးကျန်နေရတာလေးကိုတောင်ပိုပိုနှစ်သက်လာရော။ ကိုယ်ရဲ့ နာကျင်တဲ့ ဝေဒနာလေးတစ်ခုက လှပတဲ့ ကဗျာလေးတစ်ခုအဖြစ် ပုံစံပြောင်းသွားတာ အနုပညာဆန်တယ်လို့ခံစားရလို့ကြည်နူးတာ။ အနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိလို့ အထီးကျန်လိုက်တာ ခံစားရတိုင်း ဒီကဗျာလေးပြန်ပြန်ဖတ်မိ နေပြီး ကြည်နူးမိနေမှာအမှန်ပဲ။
In a play called Midnight Loneliness,
I am the writer,
the actor,
and the audience.
When tearful lights wake
the fragile stage beneath,
I speak and dance
for empty seats.
Alone —
unseen and unheard —
I sing
the song of a blinded bird.
When aching silence drops
the grieving curtain,
no one applauds
or calls my name.
In a play called Midnight Loneliness,
I am the writer,
the actor,
and the audience.