Leylastad ဘူတာကနေ ကျွန်တော်နေတဲ့ Rotterdam ဘူတာကို ပြန်လာရင်း နဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ဝင်လာခဲ့တာနဲ့ စပ်မိခဲ့တာ။
ရထားပေါ်ရောက်တော့ ရှေ့ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဆံပင်ကောက်ကောက်နဲ့ မိန်းခလေး ထိုင်နေတာကို ကြည့်ရင်း သူကို ဗဟိုပြု အသုံးချပြီး ကျွန်တော့် ရဲ့လေးပင့်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရေးလိုက်တာ။
Train Station
A beautiful girl with curly hair,
will you look into my eyes
and see my soul?
On the train of endless destinations,
moving through ruthless darkness,
stopping at soulless stations,
passing by nameless houses —
you and I,
strangers,
yet familiar passengers.
You fix your curly hair,
like you always do.
I gaze at your smile.
You never look at me.
And then you step off.
Now I am all alone
in the carriage,
holding
unspoken voices,
unpainted feelings,
unwritten words,
unsung songs.
And I return
to a station
to which I do not belong.