မနေ့က ပြတင်းပေါက်နားထိုင် Hermanos Gutiérrez ရဲ့သီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုနားထောင်ရင်း စပ်မိခဲ့တာ။
နေဝင်ချိန် ကောင်းကင်က တိမ်တွေ၊ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်ကလေးတွေကိုကြည့်ရင်း ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေကို စကားလုံးတွေအစားထိုးပြီး ဖုန်းထဲက မှတ်စုထဲမှာ ရေးစပ်လိုက်တာပဲ။
When the sky breathes,
the silky white clouds drift carelessly
to meet the warming violet sunset beneath.
When the sky breathes,
the relentless flight of a lonely bird paints
trails of forsaken paths across the sea.
When the sky breathes,
beyond the space of silent nothingness,
I hear the echoes of yearning souls in the breeze.